ანა კორძაია-სამადაშვილი

ავტორი • 27/09/2016 • ესეკომენტარი (1)3920


მე ლამაზი უკვე ვიყავ…

სიზმარი ვნახე: მივრბოდი. კი არ გავრბოდი, მივრბოდი, აღმართში, აყალო მიწაზე. რუხი დღე იყო, დაბალი ცა, მე კი მივრბოდი და ძალიან ბედნიერი ვიყავი.

მერე, რომ გავიღვიძე, ვიფიქრე, ნეტა რა მიხაროდა-მეთქი. დიდი დაფიქრება არ დამჭირვებია. ის მიხაროდა, რომ კი არ გავრბოდი, მივრბოდი, და არც რუხი დღე მაწუხებდა – არადა, მძულს! არც დაბალი ცა – კუბოში ვარ, მიშველეთ, ხალხო! და არც აღმართი. უბრალოდ, მივრბოდი, როგორც მაშინ, როცა ძალიან, საშინლად, უწესოდ ახალგაზრდა ვიყავი.

რამე რომ იყოს, ახლაც ვირბენ. ოღონდ, რამე უნდა იყოს. ვირბენ რომელია! მაგრამ ეს აქცია იქნება: მე მივრბივარ. მაშინ კი უბრალოდ დავრბოდი. ეს ისეთივე ბუნებრივი ამბავი იყო, როგორც სუნთქვა, ჯდომა, დაძინება. დარბის ადამიანი, აბა, რა უნდა გააკეთოს?

ახლა სხვანაირადაა.

ის, რომ რაღაც შეიცვლებოდა, პირველად ივეტამ მითხრა შორეულ და უცხო დრუსკინინკაიში. არ მავიწყდება: ტბაში ვიდექით მე და ივეტა. ივეტას ცასავით ლურჯი თვალები აქვს, და მზე ჩადიოდა და იმ დამპალ, სუნიან ტბაში მდგომი ივეტა მთლად საოცრება იყო – ფერფლისფერი თმა, გარუჯული სხეული, ლურჯი თვალები. მეთქი, რა ლამაზი ხარ, ოხერო. მაშინ მითხრა ივეტამ, რაც ოცდაათს გადავცდი, ფიქრი დავიწყე, როგორი ვარო, და მანამდე არ მიფიქრიაო, და შენ ჯერ ხუთი წელი თავისუფალი ხარ და შეირგეო. მაშინ გამეცინა, მეთქი, ბოდავს ეს მზეთუნახავი ივეტა.

არადა, არ ბოდავდა, მართალი იყო.

გავიდა ხუთი წელი და პირველად დავფიქრდი, რომ სირბილი კი მაგრად შემიძლია, მაგრამ არ მინდა. მხოლოდ მაშინ დავრბივარ, როცა საჭიროა. სხვა დროს – არა, იმიტომ, რომ ჩემს სხეულს არ უნდა. ასე მომახსენა – არ მინდაო. ეს რომ მითხრა, მაშინ გავიგონე მისი ხმა, მაშინ გავიცანით ერთმანეთი. მაშინ მივხვდი, რომ როცა ძალიან, აი, საშინლად ახალგაზრდა ვიყავი, სხეულზე არ ვფიქრობდი და მისი არ მესმოდა, და არც მას ვადარდებდი.

შენ – შენთვის, მე – ჩემთვის.

ახლა ვფიქრობ. ახლა მისი მესმის, და ანგარიშს ვუწევ, და დიდ მადლობას ვეუბნები, რომ ისევე იქცევა, როგორც მაშინ, ანუ, არ მღალატობს, და ძალიან ვცდილობ, პატივი ვცე. არა? კარგი, ძვირფასო, შენ როგორც იტყვი. და დილ-დილობით შვრიას ვჭამ, და „ტიბეტის ხუთ მარგალიტს“ ვასრულებ, აგერ, ცხრამდე ავედი – ყოჩაღ, ანა! შენ რამდენზე ხარ, 11-ზე? მაგარია! სულ არ მეჩქარება, მაინც ხომ მთელი ცხოვრება უნდა ვაკეთო – ვიტრიალო, გადავიზნიქო, კობრა – ძაღლი, კობრა – ძაღლი… და სხეული, ჩემი საყვარელი, ერთგული სხეული, მეჩურჩულება: მიდი, ანა, კი, სისულელეს აკეთებ, მაგრამ კაია, კაია, მიდი, მიდი, კობრა – ძაღლი, კობრა – ძაღლი…

მე ტანსაცმელს ბავშვების განყოფილებაში დღესაც მშვიდად ვყიდულობ – იცით, როგორი შორტები მაქვს, ძროხებიან-ხბოებიან-გვირილებიანი? სკოლის დამთავრების მერე ხუთი კილო მაქვს მომატებული და ძილის წინ ერთი მათლაფა სპაგეტიც ვერაფერს მაკლებს – ეგრე, ანაია! უბრალოდ, რაც დრო გადის, მე და ჩემს სხეულს სულ უფრო მჭიდრო, მეტისმეტად მჭიდრო ურთიერთობა გვიყალიბდება და ზოგჯერ, განსაკუთრებით, რუხ დღეებში, როცა ცა დაბალია და აყალო მიწაზე, აღმართში გვიწევს ხოლმე ასვლა, მე და ჩემი უღალატო, საყვარელი, ჩემი ხნის სხეული ვიხსენებთ, რომ ჩვენს საყვარელ ბაადურ ბალარჯიშვილს ერთი ლექსი აქვს დაწერილი, და ის ლექსი ასე იწყება: „მე ლამაზი უკვე ვიყავ, ახლა მშვენიერი ვარ…“

კი, კი, აბა, რა!

უბრალოდ, ჯერ მთლად არ დავბერებულვართ და ბოლოც კარგად გვახსოვს.

თქვენც გახსოვთ?

არა?

ძალიან კარგი!

ანა კორძაია-სამადაშვილი


კომენტარი სტატიაზე - ანა კორძაია-სამადაშვილი

  1. ხათუნა says:

    ანა,რა შესანიშნავი ლექტორი ხართ!როცა დროს ვპოულობ,ვრთავ შენს ონლაინ-ლექციებს:ვუსმენ საკუთარ აღსარებებსა და მოვლენათა შეფასებებს.მიხარია,რომ,რაც მე ვიგრძენი და განვიცადე,შენ ასე ლამაზად თქვი და გამოაქვეყნე…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *